دلم برایت یک ذره است

کی می شود که

ساعت وقارش را

با بی قراری من،عوض کند

عقربه های تنبل!

آ□

در آسمان آخر شهریور

حتا ستاره ای هم نگران من نیست

به اتاق بر می گردم و

                           شب را دور سرم می چرخانم و

                                                                  به دیوار می کوبم

                                                                                              

                                                                                                            حسین منزوی

---

 دیروز روز تولد شناسنامه ی من بود!!!

آره شناسنامه ی من 5 ماه از من بزرگتره…یعنی اینکه شناسنامه من 5 ماه زودتر از من به پدرم لبخند زد و آغوش مادرم رو احساس کرد…

شاید بگید خوب خیلی ها شناسنامشون از خودشون بزرگتره ولی خانواه ی من برای اینکه من یکسال دیرتر نرم مدرسه شناسناممو زود نگرفتن چون من نیمه ی اولم و شناسنامم نیمه ی دوم سال قبل از تولدمه…

 

 

حالا از تمام این حرفا گذشته همیشه از این بابت که شناسنامم از خودم بزرگتره یه حس عجیبی دارم!!!

شیوایی که زودتر از من پا به عرصه ی وجود گذاشته و شاید همین اومدن زودهنگام شیواست که باعث شد شیوای خارج از شناسنامه خیلی زودتر از حد معمول بزرگ بشه و درد بزرگارو حس کنه!!!

شاید شیوای شناسنامه زودتر اومد تا مامان شیوا در روزهای نبودن پدر تنهایی رو کمتر حس کنه پدر شیوا هم توی روزهای سخت جبهه و جنگ به شوق دیدن دخترش اوضاع رو راحت تر تحمل کنه!!!

به هر حال که شناسنامه ی من دیروز 25 سالش شد تا من بدونم که من هم 5 ماه دیگه قراره   25 سالم بشه…

همیشه فکر می کنم که شناسنامه ی من از آینده من با خبره…پیش از من می خنده و گریه می کنه و پیش از اینکه من بدونم و حس کنم عاشق می شه و دل می بازه و خیلی زودتر از من اشک می ریزه!

شناسنامه ی من زودتر از من ازدواج می کنه و زودتر از من به همسرم عشق می ورزه و زودتر از من باردار می شه و زودتر از من اسم فرزندم رو انتخاب می کنه...نمی دونم نمی دونم!!!!

همش احساس می کنم که شناسنامه ی من هر روز منتظر منه که برم به صفحه اش رو نگاه کنم تا آگاهم کنه که فردا قراره چه اتفاقی برام بیفته یا اینکه بهم بگه که  این روزا هم می گذره و یا حتا بهم بگه که...

نمی دونم فقط می دونم که اون همین طور داره جلوتر از من می ره و زمان مرا با خودش می بره و زمان وقتی به دست من می رسه پیش از من برای کس دیگری بوده که خود منم!!!

و این خیلی دردناکه که شناسنامه ی من یه روزی یه ساعتی 5 ماه زودتر از من می میره و مرگش هیچ جایی ثبت نمی شه...

کاش اون موقع خبرم کنه که با هم باشیم...واسه من سخته که شناسنامم بره و من بمونم.

---

مادرم آنقدر سر سجاده

                           خمیازه کشید

که خدا خوابش برد!!!

 

                                                                                                                      خودم

چه كسي مي گويد

                        زود است؟

كمك كن

عقزبه هاي ساعت بزرگ را

                                  بچرخانيم و

                                               به گل برسانيم

وقت است

همه را بيدار كن

همه را،جز تاك ها

                      كه دارند

                                خواب شراب

                                  مي بينند.

حسين منزوي

 

 

مي شه همه چيز و فراموش كرد و نمي شه همه چيز و از ياد برد...مي شه همه چيز و فراموش كرد تنها براي چند لحظه،چند لحظه ي كوتاه!!!

□

مثلا من!

نمي تونم فراموش كنم كه فقط يه بار عاشق شدم(البته خودم هميشه فكر مي كردم كه تا حالا1000بار عاشق شدم!!!)به اين خاطر مي گم يه بار كه اين بار آخر كه البته همون بار اول بود طوري جسم و روحم تسخير شده كه بعد از گذشت يك سال...دقيقا يك سال از تنها شدنم هنوز مثل همان روز اول براي اولين بارعاشق شدنم، عاشقم!!!

مثلا من!

نمي تونم فراموش كنم كه دستام ديگه ويران شدن و حتا اين فكر ويراني آنچنان دلم را تنگ مي كند و مي گيراند كه با ديدن هر دستي ناگهان آنچنان اشكي مي ريزم كه هر كسي مرا مي بيند فكر مي كند كه در همين لحظه از كسي جدا شدم يا حتا اينكه اورا كه دوست مي دارم همين الان دار فاني را وداع گفته!!!(خودم هم بابت اين اشكها متعجبم)

 

مثلا من!

نمي تونم فراموش كنم كه...

من بيخود مي كنم كه نمي تونم فراموش كنم!

من بيجا مي كنم كه نمي تونم از ياد ببرم!

مثلا من!

نمي تونم فراموش كنم كه به شدت از ياد كسي رفتم...از ياد خيلي ها رفتم!!!

من!

اگه نخوام فراموش كنم پس خيلي احمقم!

من احمقم!!!

تو هم احمقي ! همه ي ما يه جورايي احمقيم چون هيچ كدوم از ما نمي تونيم براي هميشه فراموش كنيم و از ياد ببريم!!!

 

قلبم را گرفتي

مغزم كار نمي كند

براي حركت

              دستم را بگير!

 

بين من و تو
ديوار شيشه اي
خود را در باران
                  مي شويد
و تو چشمانت را
در غربت من
مي گريي
            مي خندم
مي خندي
            دلم مي گيرد
و كلمات
در هياهوي هر دو سو
پرپر مي شوند...
                                                                                                     حسين منزوي

---

هيچ وقت فكر نمي كردم كه تو يه جايي بخوام كلا از خودم بنويسم تا بقيه بخونن!!! اين وبلاگ روزنوشت نيست ولي مي دونم كه هفته نوشته!!!
...
مي خوام از يه جايي بنويسم كه مي دونم چرا دوسش دارم! از يه مغازه مرغ فروشي!!!
مرغ فروشي"دهقان"!!! يه مغازه ي كوچيك با در كرم رنگ و پنجره هاي بزرگ كه مي توني از پشت اونا پيكر تعداد زيادي مرغ رو و شايد خروس رو ببيني كه از بلاتكليفي خسته شدن و خيلي دلشون مي خواد بدونن كه دستان كدام خانمي قراره اونارو به قابلمه و آتيش آبي رنگ گاز ببخشه!!!
" كاش منم مثل اين مرغا و خروسا آتيش و به خاطر ديگران مي تونستم بپذيرم!! "
... نه نه!! اشتباه نكنيد صاحب مغازه يه پسر جوون نيست كه بخواد دل منو ببره! من اين مغازرو دوست دارم چون وقتي تو كوچه هاي هميشه غريب تهران سوار ماشينم و همش نگرانم كه نكنه ماشين از "فرصت شيرازي" نره و من دير برسم سر كار يه دفعه سرو كلش پيدا مي شه و مرغا و خروسا همه داد مي زنن كه هي!مسير درسته!!! نگران نباش به موقع مي رسي!!!

چرا مي خندي؟! باورت نمي شه كه با همين بهانه ساده و شيرين من هر روز صبح شاد مي شم؟!
من با تمام غمگيني و خستگيم با ديدن اين مغازه...به مغازله مي افتم و نوشتنم مي ياد!!!
هيچ وقت فكر نمي كردم كه مرغا و خروسا اينقدر بتونن مفيد باشن!!!

---

نه رفتنش ويرانم كرد
نه آمدنش آبادم...
چه خاصيتي دارد عشق؟!
                                                                                                                      من!!